Wat linkjes…

Dag wereld,

Hieronder een link voor diegenen die in mijn muzikale smaak geïnteresseerd zouden zijn:

erduprince’s Music Profile – Users at Last.fm

Eerdere blogs:

Muziek

De nachtegaal aan het werk: Mon Legionnaire

Bomen, bos en de rivier

’t Is ver gekomen als de Duitsers in eigen land aan mij al de weg komen vragen terwijl ze maar 20 km van huis weg zijn.

Juist de Duitse grens overgestoken en de Donau is er weer. Machtige rivier, en wellicht ook dè weg langs waar onze Indo-Europese voorouders het continent binnen getrokken zijn. Moet een serieuze onderneming geweest zijn om bijvoorbeeld de IJzeren Poort (zie gisteren) door te steken…links en rechts middelgebergte…de rivier ligt er werkelijk over een afstand van 150 km ingebed tussen kliffen die loodrecht omhoog rijzen uit het water…hier valt dus bijna niet te wandelen…droog staat de Donau er ook nooit, want ze is hier zo’n 60 m diep. Hier in Duitsland is ze lieflijker, maar op lange termijn is haar bovenloop toch bedreigd. De Rijn zou elk jaar meer en meer van het grondwater dat de bron uitmaakt van de Donau, wegsnoepen…is al duizenden jaren bezig en zal ook nog wel enkele duizenden jaren duren vermoed ik eer dat effect echt zichtbaar zal worden. Hoedanook moet voor de laatste ijstijd de Donau ter hoogte van Donaueschingen er beslist magistraler uitgezien hebben, de relicten van die bedding zouden nog steeds zichtbaar zijn in het landschap.

Maar goed, ik drijf letterlijk af. Terwijl ik op mijn iPad naar een kaart van de regio aan het kijken was (op zoek naar een hotel), stopt er plots een scooter naast mij. Het meisje zei dat ze geen kaart bij had en dat 10 minuten voordien een local haar wellicht de verkeerde weg op had gestuurd…of dat ze zich zelf vergist had…hoedanook ze was verdwaald.

Ik stuurde haar terug de goede richting op, en kwam ondertussen te weten dat ze uit Regensburg afkomstig was (zo’n 20 km van hier), maar nu woonde ze in Wenen. Om terug naar huis te gaan, had ze haar scooter genomen en met een klein rugzakje (maar zonder landkaart) was ze vertrokken. In grote lijnen moest ze maar de Donau stroomopwaarts volgen. Ik ken de afstand Wenen – Regensburg niet precies, maar schat dat het toch wel 3 à 400 km is. Met een scooter reizen moet echt plezant zijn…hij is uitermate wendbaar, verbruikt niet veel, en je mocht met de hare zelfs op de autostrade. Maar dat deed ze niet, te gevaarlijk…als je rond Passau niet minstens 140 rijdt, rij je in de weg op het tweede rijvak, en ben je dus genoodzaakt op het eerste tussen de vrachtwagens en de caravans te blijven hangen. Da’s niet goed voor een scooter, hij komt pas tot zijn recht als je er van dorp tot dorp, van stad tot stad mee rijdt…ideaal om er mee te versnellen, te stoppen, terug op te trekken, van links naar rechts of zelfs achteruit mee te rijden, bergop, bergaf…en als je er mee stil staat, is het echt een zeer comfortabel ding om op te zitten en wat te rusten, want je kan met het plat van je voeten aan de grond…of ook niet als je wil…als het nat of modderig is, zet je hem op zijn pikkel, en kan je op de marche-pied blijven steunen…zadel is zacht en lang (je kan er op liggen!) en toch kan je op dezelfde plaatsen geraken als een fiets…er is plaats voor het stouwen van behoorlijk wat bagage, en desgewenst kan je ook een passagier meenemen…echt een pretding. Made in Italy…for the rest of the world ;=)

‘k Weet niet wat het is, maar zijn die van Beieren nu van nature uit zo vriendelijk of zijn ze gewoon 100 jaar blijven hangen in de tijd? Feit is dat bijna iedereen mij op straat “Grüß Gott” toeroept. Hier op de Donau ligt een Bulgaars schip volgeladen met hout (zie foto), teken dat scheepvaart op de rivier nog steeds rendabel is, èn dat men ook grote afstanden niet schuwt.

Deggendorf is een belangrijke halte op de Donauradweg.
Verbazingwekkend was te zien hoe weinig verkeer op die fietsroute zit, bijvoorbeeld ter hoogte van Servië (IJzeren Poort) en Roemenië. Langs de ene kant de majestueuze Donau, langs de andere een prachtig Nationaal Park (veel roofvogels gezien, en toch niet in het water gereden ;=)) met héél af en toe een dorpje. Je zou vermoeden, wordt dit nu niet toeristisch uitgebuit? Maar nee, ’t is Servië, te fier om zich te “verkopen” voor “maar” toerisme, en langs de andere kant is het Roemenië, waar velen nog in de paard-en-kar-fase zitten…dan heb je andere zorgen aan je hoofd. De enigen die er reizen zijn zigeuners, vrachtwagenchauffeurs en opkopers van afgedankte Duitse wagens. Wij hebben in België die fase ook gekend. Tot in de helft van de vorige eeuw, waren “pjèèrentössers” kooplui van zeer twijfelachtig allooi die bij landbouwers paarden kwamen kopen en verkopen. Zou interessant zijn om het sociologisch profiel van deze handelsreizigers uit onze pre-mobiele wereld eens te analyseren. Maar nu is er dus mobiliteit, van goederen, personen en informatie…we zitten er midden in, en misschien daarom dat het belang ervan niet altijd ten volle doordringt.

Net zoals het belang van het Amazone-woud wellicht wat aan je voorbijgaat als je er midden in staat…verloren bent gelopen…en enkel die vier bomen ziet die je daarstraks ook al meende te hebben gezien…

20110812-120056.jpg

20110812-120119.jpg

20110812-120142.jpg

20110812-120153.jpg

20110812-120202.jpg

IJzeren Poort

Deze morgen wist ik eigenlijk niet of ik ging slagen in mijn opzet om Servië binnen te komen zonder paspoort…enkel met je ID-kaart dus. Als je uit Roemenië komt staat Servië (of Belgrado) dus ook nergens aangegeven. Iedereen die ik uitleg had gevraagd over Servië leek het land ook echt niet te willen kennen…en kende het ook niet. Op het net was her en der nochtans bevestigd dat sommigen op sommige tijdstippen er in waren gelukt…maar er werd ook bij gezegd dat het hier maar een tijdelijk zomerexperiment betrof (in 2010) van de Serven om te zien of het verkeer al dan niet uit de hand liep. Op een hoger niveau speelde ook de uitlevering van voormalige oorlogscriminelen die zich zouden bevinden op Servisch grondgebied mee…plus Servië wilde dan ook gelijke rechten voor zijn inwoners. Zeker is dat het in 2009 nog niet lukte (zelf meegemaakt toen een paar Westvlaamse vrienden terug gestuurd werden).

De Roemeense grenscontrole liet me vlot door…maar aan de Servische liep het een beetje mis. Eerst al lang aanschuiven…en om de motor niet telkens te moeten starten om 2 m af te leggen, duwde ik hem voort. Identiteitskaart was OK, ze hebben er zelfs een lezer voor. Dan mijn verzekering uitvoerig controleren (hij heeft er zelfs voor gebeld)…maar…hij liet me toch door! Hoera dus. Een paar honderd meter na de grens, besloot ik mijn handschoenen terug aan te doen…1 was weg…ik had ze tijdelijk in mijn jas gestoken toen ik mijn pas moest tonen aan de Roemeense grenscontrole…nadien moet 1 er uit gevallen zijn toen ik de moto aanduwde.

Dan de IJzeren Poort, een vernauwing van de Donau, waar zij zich een weg boort dwars door een gebergte: indrukwekkend

wikipedia

20110811-123736.jpg

filmpje: klik hier

Heb nu net de Kroatische grens overgestoken en zit in Djakovo, een stadje bekend om zijn Lippizaner paarden. Niet evident om hier accommodatie te vinden, ik bleef maar rijden…maar toen het donker werd kwam ik toch juist op iets goed uit.

Hoeveel km ik per dag doe? Hangt er van af, maar het is altijd een uur of acht dat ik in het zadel zit. Kan tussen de 500 en de 1000 variëren…in Roemenië liggen de wegen er nl. zodanig slecht bij dat het nooit opschiet. Eigenlijk bizar, Roemenië is lid van de EU, en is amper zijn derdewereldstatus ontgroeid…Servië mag nog niet bij de grotejongensclub, maar zijn infrastructuur is wel 1000 keer zo goed als die van Roemenië. Tja politiek…zou best kunnen dat met het vatten van Mladic eerder dit jaar, de zaken toch in een versnelling zijn geraakt (zie grensovergang).

Al zei de Kroatische douanebeambte tegen mij toen ik hem vroeg of ik ergens Servisch geld kon wisselen: “not possible, bad money, bad people”…”ja maar, ik zit er nu mee”, zei ik hem..”.moet je niet wat hebben?” hij moest lachen: “me, police” ;=)

Les légionnaires

Tot u spreekt het KTA, the fast and the furious. We zitten in Craiova, Roemenië.

Verpauperd, industrious, macho, streetwise, cartuning, woonkazernes, shopping-centra, gsm-verslaafd…de meesten zijn knap tot hun 21, verwelkt op hun 22…survivors, als ze de 23 halen. Als je je auto niet start zonder gierende banden, ben je een doetje, een watje, een loser.

Dit is ook het land van de honden…nergens zoveel kuitenbijters hun weltschmerz horen uitschreeuwen ’s nachts…nergens zoveel vertwijfelde fietsers zichzelf zien overtreffen, nagejaagd door onze trouwe viervoeter.

Zit te denken: die Roemenen zijn echte legionnaires. Geboren uit de legioensoldaten van het Romeinse leger, altijd in for a fight…opportunisten…plantrekkers in den vreemde. Nog nooit zoveel koerskes gereden met de moto, en het moet gezegd, het zijn goede chauffeurs, maar het is een ongelijke strijd om met je opgedreven Dacia aan te treden tegen de stier uit Beieren, de Karpaten lijken gemaakt voor mijn werkpaard.

Van Karpaten gesproken, zij behoeven een apart artikel. Ze zijn zo lief meneer. Werkelijk sprookjesachtig…Tirol, maar in het groot…of neen, in het klein, na 50 meter volgt gegarandeerd een bocht met een compleet ander uitzicht. Niet zo dramatisch hoog als de Alpen (2600 m waar ik passeerde), maar de hellingen zijn veel steiler.

Plots stremde het verkeer. Had geen idee…maar toen ik een kasteel in het vizier kreeg werd het duidelijk…dit moet het optrekje geweest zijn van onze graaf. Mijnheer Dracula, ooit een edelman in de 15de eeuw, geroemd om zijn heldhaftig verzet tegen de Turken, een Walach. Een Waal dus, want net als bij ons werden Romaans sprekenden door de Slaven en Grieken ook aangeduid als “vreemde”. Vreemd (of wreed?), was hij enigszins, en dat donkere kantje werd dan ook breed uitgesmeerd in een roman die eind 19de eeuw erg populair werd in de Angelsaksische wereld. Heden ten dage absoluut leermeester voor iedereen die zich iet of wat goth wil noemen.

Waar de mannelijke Roemenen een stamboom kunnen voorleggen die zo’n 2000 jaar terug gaat, heb ik een andere visie op de vrouwelijke component. Aanleiding was telkens een onschuldige vraag die ik iemand stelde. Aanvankelijk zal de Roemeense heel erg haar best doen om je te helpen…maar dan gebeurt het. Als zij zich plots realiseert dat zij niet kan helpen, valt haar stemming als een baksteen en wordt zij echt treurig. Het is mij drie keer overkomen dat uit haar hele houding, haar mimiek en haar oogopslag bleek dat het meisje werkelijk emotioneel ontredderd was van niet te kunnen helpen. Omgekeerd lijkt ook te gebeuren, maar minder vaak: grote euforie wanneer zij je van dienst geweest is. Zo’n empathie lijkt toch wel op Slavische afstamming te wijzen.

Ziezo, morgen zit het hoofdstuk Roemenië er wellicht op.

PS: Het is me nog steeds niet duidelijk wat al die Italiaanse nummerplaten hier doen: Sans papier of toerist?

20110810-121530.jpg

Brasov, probably the best city in the world…

Dat zeggen ze tenminste zelf (alluderend op Carlsberg)…het staat te lezen op elke parasol op elk terras van Brasov, ofte Kronstadt, zoals het in Duitstalige middens beter bekend is.

Klein woordje nog over die Germaanse voorgeschiedenis van Zevenburgen. De settlers zelf waren onmiskenbaar Vlamingen, Brabanders, Luxemburgers en Rijnlanders zoals ik in een vroegere post beschreef. Zij spraken vooral Frankische dialecten (zeg maar Nederfrankisch en Middelfrankisch), maar ook zaten er Walen bij deze migranten, dat is geattesteerd. Wat ook via schriftelijke overlevering is doorgekomen is de etymologie van het Roemeense dorp Barabant, in de 12de eeuw wordt het plaatsje nog genoemd als Villa Brabanthia, zie

Barabant op Wikipedia

Hieronder de wegwijzer naar Barabant als je op weg bent naar Alba Iulia en ook het dorpsschooltje

20110809-123824.jpg

20110809-123836.jpg

Waar Budapest doorging voor de communistische stad met het hoogste olé-olé-gehalte en Cluj (Klausburg) de brains heeft, mag je het gesofistikeerde Brasov (Kronstadt) gerust omschrijven als een mondain powercentrum. Zicht binnen en buiten hotel, plus het steile toegangsstraatje. Straatje dat ik wellicht als enige gast ooit in het donker te voet nam…de rest neemt zijn BMW, zelfs om naar het toilet te gaan.

20110809-012023.jpg

20110809-012244.jpg

20110809-015021.jpg

Overal heerst een lounge-sfeer, men flaneert er door de straten. Eigenlijk kan je de mentaliteit van een maatschappij goed afmeten aan het publiek gedrag van de politie. Net zoals twee jaar geleden in Thessaloniki slaan de agenten met plezier met iedereen een praatje…zelfs tegen de daklozen blijven ze zich zeer waardig gedragen. Al moet gezegd dat dit ook de enige stad is waar ik bij een ATM-terminal de waarschuwing zag van de transactie vooral niet te laten doorgaan als je iets verdachts zou zien hangen…en ook je ene hand boven je andere te houden als je je code ingaf. Roemenië is zeker een gelaagde maatschappij.

20110809-013032.jpg

20110809-013107.jpg

Deze beenhouwerij op Strada Republicii wil ik jullie niet onthouden ;=)

20110809-015627.jpg

Little Italy

nu weet ik het: eindelijk!

waar gaan de italianen op vakantie?

een heleboel naar spanje, dat was vroeger zo…de rest naar roemenië blijkt nu.

het begon al aan de hongaars-roemeense grens: buiten locals, enkel auto’s met italiaanse nummerplaten, maar ook cluj, de hoofdstad van transsylvanië (hometown van dracula btw), ademt een mediterrane sfeer. ok, de passegiata was niet om 8 uur zoals in italië, en ook de gesprekken leken minder verhit…maar goed, de rest klopte, gelateria op de piata, kleine maar verzorgde porties eten op je bord, een terrascultuur en “la cetate”, naam van een lokale merlot-wijn die gerust de toets met franse en italiaanse topwijnen kon doorstaan…tussen haakjes, het lokale bier was ook bijzonder lekker…is tientallen jaren geleden da’k nog zoveel hop mocht proeven…onze bieren zijn allemaal versuikerd of gecaramelliseerd.

maar…

dit alles voor een fractie van de prijs die wij in het westen zouden betalen…getuige ook mijn hotelkamer, wat zeg ik: suite! dit weekend hield men een speciale actie, 29 euro voor een tweepersoonskamer waar je gerust een bal in zou kunnen houden…voor die prijs heb je in italië tegenwoordig nog juist een kampeerplaats

wat minder branie, wat minder bravoure die roemenen, maar zelfs hun accent is compleet italiaans…als je het van ver hoort zou je zweren dat het italiaans is…of nee, eigenlijk eerder sardijns vanwege de uitgangen

het grote aanbod aan instellingen van hoger onderwijs viel onmiddellijk op…zonder twijfel de basis van een gezond geestelijk leven…iets wat je de poesta in oost-hongarije toch moeilijk kunt nageven…was leuk om bij het binnenrijden de affiches van het locale filmfestival te zien, de organisator ken ik vrij goed via last.fm…samenwerking met het internationaal filmfestival van rotterdam is in de maak.

migratie, ’t is toch wat hé…800 jaar geleden verhuisden een resem belgen naar roemenië…nu keren veel van die saksenduitsers terug naar belgië of duitsland…2000 jaar geleden zakte het romeinse leger af naar roemenië…terwijl nu menig roemeen sans-papiers wordt in italië…en de rijkere italiaan op vakantie gaat naar het land…tja…

hoewel cluj er behoorlijk gesofisticeerd uitziet, is het verschil met het platteland enorm groot…zelfs zo groot dat ik me ernstig de bedenking maakte dat het turkse platteland gemiddeld minstens even ver ontwikkeld is als het roemeense…ook daar kunnen dus vraagtekens gezet worden bij de zogezegd roemrijke overwinning op de turken in de balkan…het roemeense platteland verschilt nog niet zo erg van wat in centraal-azië te zien is: kleine, lage huisjes in protserige kleuren, uitlaatgassen die precies detzelfde scherpe geur hebben als in china, kleine, magere, getaande mensen en paard en kar die het landschap domineren…overal zit men op bankjes voor de huizen…vaak ook om wat overschotjes te verkopen…1 straat die geasfalteerd is, maar met 1000den putten die hier en daar opgelapt werden…zijstraten onverhard…

eigenlijk is het verschil met de turken simpel: de turken houden van beton…overal zie je die firma’s…ze hebben een zekere bouwwoede (de polen hebben dat ook), de roemenen hebben daarentegen iets melancholisch over zich…iets meer laissez-faire…toeval of niet, maar het zijn ook precies die turken en polen die zich het meest resoluut op het engels hebben gesmeten als lingua franca…de rest volgt schoorvoetend….ah, la tristesse balkanique profonde…

en: spotify werkt hier!

20110808-015104.jpg

20110808-015114.jpg

20110808-015122.jpg